محمدامین جبلی

محمد امین شیفته‌ی ابرها

کلیک

بهار است. آسمان آبی تورنتو از پشت پنجره اطاق خواب پیداست. تکه ای ابر پنبه ای گوشه راست تصویر نشسته.

ابر سفید به فرشته ای می ماند که دستهايش را باز کرده و آسمان را در آغوش گرفته است.

کلیک

تابستان است. آسمان غبارآلود از فراز توچال،تهران را سخت بغل کرده است. پایین خاکستری و فراز آن آبی فیروزه ای است.

در وسط تصویر بادبادكى بازيگوش از خاکستری می‌گذرد و می رود تا خود را به آسمان آبی برساند.

کلیک

پاييز است. غروب آفتاب پاریس در كنار رود سن. آسمان این بار صورتی است که به بنفش می‌زند. خطی از پرنده های مهاجر در انتهای تصویر دیده می شود که رو به سرزمین های گرم می روند.

می گفتم: امین جان چقدر از آسمان عکس می گیری! تمام اینستاگرامت پر از عکس آسمان شده. یک کمی هم از زمین و طبیعت عکس بگیر.

می خندیدی و می گفتی: دایی جان، من عاشق آسمانم. از تماشای آسمان و ابرها سیر نمی شم. اگر از صبح تا شب به آسمان چشم بدوزم خسته نمی شم.

هر کجای دنیا که سفر می کردی عکس هایی از آسمانش برای همه سوغات می آوردی و در اینستاگرامت می گذاشتی. در سفر هم که نبودی سر کار بین ویزیت بیمارها، اگر فرصتی پیدا می کردی، بهترین استراحت برایت این بود که یک لیوان چای داغ برای خودت بریزی، به حیاط بیمارستان بروی و چشم به آسمان بدوزی.

دایی جان تصمیم گرفتم به کانادا بیام. می خوام تخصصم را در کانادا بگیرم. بعد، اگر خدا بخواد عضو سازمان پزشکان بدون مرز می شم و به تمام مردم محروم دنیا فارغ از رنگ و مذهب و نژاد و ملیت خدمت می کنم. این طوری هم به کار مورد علاقه ام ادامه میدم و هم بيشتر دنيا را می بینم.

امین جان به هر کجا که روی آسمان همین رنگ است.

چشم هایت مرطوب می شد و می گفتی: نه دایی جان، بخدا آسمان همه جا یک رنگ نیست. حتی توی یک جای ثابت، ساعت به ساعت رنگ آسمان و طرح ابرها عوض می شه. انگار آسمان مدام با ما حرف میزنه اما ما صداشو نمی شنویم.

از ابتدای تحصیل شاگرد اول بودی. چه زمانی که با پدر و مادرت در کلاس سوم دبستان به کانادا آمدی و ظرف دو ماه چنان به زبان انگلیسی مسلط شدی که بدون نیاز به گذراندن دوره زبان با همکلاسی های کانادایی سر يك کلاس نشستی و آن سال و حتى كلاس چهارم از شاگردان ممتازکلاس شدی، چه سال بعد که به ایران برگشتی و در مجتمع تطبیقی و بين الملل درس خواندی و نهایتا در ۱۷ سالگی دیپلم گرفتی، و چه زمانى که کنکور دادی و بى توقف وارد رشته پزشکی شدی.

تو در خانواده‌ای به دنیا آمدی که پدر جراح قلب بود و مادر وکیل پایه یک دادگستری. درس خواندن امری طبیعی و قابل پیش‌بینی بود. مادرت می گفت: محمد امین جان، پدرت ایران درس خوانده و فوق تخصصش را همینجا گرفته و سالهاست در بیمارستان قلب دكتر شریعتی مریض هاش را عمل می کنه و خدا را شکر از كارش راضیه. تو چرا می خوای بری و غم غربت و سختى تنهايى و دورى از من و بابات و محمدایمان و آنیتا رو تحمل كنى؟

سرت را پایین می انداختی و می گفتی: مامان اگه شما بخواهید بمونم، حرفی ندارم و می مونم. اما اگر اجازه بدین و راضی باشین که برم، شاید بتونم خودم رو محک بزنم و در حوزه پزشکی نوآوری هایی بکنم که فراتر از یک شهر یا بیمارستان باشه. من معتقدم در روابط انسانی بین پزشک و بیمار بعد از مرخص شدن بیمار و خداحافظی اش از پزشک یک خلاء جدی وجود داره. برای همین می خوام در کنار آمادگی برای امتحان بورد پزشکان اونتاریو یک فوق لیسانس در رشته تحقیقات چند منظوره در حوزه پزشکی بگیرم تا وارد تخصص که شدم بر روی مراقبت های پزشکی بعد از بهبود، و روابط انسانی در حوزه درمان تمرکز کنم.

دست خدا به همراهت پسرم. تنها یادت باشه در زندگی هر زمان به اين نقطه رسيدى كه اين آنچه فكر ميكردى و ميخواستى نيست يا در کاری یا راهی اشتباه کردی، بی شرمساری برگرد و مسیرت را عوض کن.

چرا تو هرگز در انتخاب هایت اشتباه نمی کردی؟ نه آن وقت که تصمیم گرفتی به جای گرفتن تخصص در ايران به طور استريت كه شرايطش را داشتى

و به راحتی از پسش برمی آمدی به سربازی بروی و دو سال در بهداری ارتش طبابت کنی تا بتوانی پایان خدمتت را بگیری و کشور را ترک کنی، نه آن وقت که تصمیم گرفتی در کنار ثبت نام برای امتحان بورد پزشکان اونتاریو یک فوق لیسانس از دانشگاه تورنتو بگیری تا دو حوزه دانش پزشکی و علوم اجتماعی را با هم تلفیق کنی. و نه حتی آن وقت که تصمیم گرفتی برای تعطیلات کریسمس به ایران برگردی تا در کنار دیدار خانواده از دختری که دوستش داشتی و دوستت داشت، خواستگاری کنی تا تابستان پیش رو پیوندتان را جشن بگیرید.

مادربزرگ مادری ات که مادر خطابشان می کردی می گفتند : محمد امین جان چرا غمگینی پسرم؟

می گفتی: چیزی نیست مادر! کمی نگران آینده هستم. از یک طرف هدفم این است که ایمان جان و آنیتاجان رو به کانادا پیش خودم ببرم تا همانجا تحصیل کنند و وارد دانشگاه بشن. از طرف دیگه می‌خوام ازدواج کنم. از یک طرف دارم برای امتحان رزیدنتی خودم را آماده می کنم و از طرف دیگه قصدم پیوستن به سازمان پزشکان بدون مرز و کار در جاهای سخت و شرایط بحرانی است.

نگران نباش پسرم. من تمام عمر مثل شیر پشت تو بودم و هستم. از همان بدو تولدت که مامانت درگیر تحصیل بود و پدرت هم رزیدنت بود، من با تمام توان مراقب تو و در کنارت بودم. الان هم اگر لازم باشه خودم همراهت به کانادا میام و کنارت می مونم تا درس ات تمام بشه و کار رو شروع کنی. تو تازه یک سال و نیمه که رفتی. برای پسر درسخون و زحمت کشی مثل تو فقط چند سال اول سختههمه چیز درست میشهیادت میاد؟ بچه که بودی تا برات آواز می خوندم خوابت می برد و چون دوست داشتی بیدار بمونی و بازی کنی با چشم های نیم بسته التماس می کردی مادر نخونین! آهنگش چی بود؟ هر نیمه شب با یادت گل بر بستر می ریزم

لبخندزنان می گفتی: مادر نخونین انگار الان هم داره خوابم میبره!

چقدر کم مي خوابیدی! شبها تا ۲ یا ۳ صبح پای درس می نشستی تا برای امتحان رزیدنتی آماده شوی و صبح ها خودت را به کلاس درس دانشگاه می رساندی. در کنارش در بیمارستان هم کار می کردی تا بار مالی تحصیل و زندگی در کانادا را برای خانواده سبک تر کنی.

خاله شیوایت می گفت: محمد امین جان، من خیلی نگران رژیم گیاهخواری تو هستم. برات خورش های مختلف پختم و بسته بندی کردم. سینه مرغ و گوشت خورشی هم در فریزر دارم. برای تو همه چیز را بدون گوشت پختم اما بیا و یک کم گوشت هم با خودت ببر.

با لبخند می گفتی: خاله جان، من که دائم واترلو به شما زحمت می دم. چند ماه اول که به کل پیش شما بودم. الان هم که رفتم تورنتو، باز هر یکی دو هفته یکبار که پیشتون میام، اینهمه خوراکی همراه من می کنین! من با يكي دو تا از دوستام تصميم گرفتيم گياهخواري كنيم تا با طبيعت بيشتردوست باشيم. دوستام هر بار که از واترلو برمی گردم کلی خوشحال می شن چون می دونن با یک عالمه غذاى خوشمزه رژیمی از راه می رسم.

نوش جان خودت و دوستان ات خاله جان! تو امانت خواهرم پیش ما هستی. انشاالله ایمان جان و آنیتا جان هم که بیان کانادا، برای هر سه تاتون غذاهایي كه دوست دارین می پزم.

راستي چه چيزهايي را دوست داشتي؟

سفر را دوست داشتیطبيعت را دوست داشتیشیفته آسمان بودیسه تار را روان و دلنشین می نواختیبه موسیقی کلاسیک گوش می کردیموسیقی اصیل ایرانی که دیگر جای خودش را داشتزبان فرانسه را چنان روان صحبت می کردی که تعجب آور بود کسی با دو سه سال زبان فرانسه خواندن بتواند اینطور به آن مسلط شوداسکیت و اسكى را هم که از کودکی آموخته بودی و در هر دو سریع و چالاك بودی

آه آخری را یادم رفت، عکاسی!

عکاسی را دوست داشتی به شرطی که سوژه اش آسمان باشد.

کلیک

زمستان است. آسمان ظلمانی شهركى گمنام كه هيچ تماشايى ندارد!

ساعت شش و هجده دقیقه بامداد است، اما آسمان چنان سیاه است که حتی سوسوی ستاره اى دور هم تاریکی غلیظش را در هم نمی ریزد. در گوشه سمت چپ تصویر، هواپیمایی كوچك كه ديده نمى شود از خاکستری پایین تصویر که سیاه است، مي گريزد و به سمت آبی فیروزه ای بالاى تصویر که آن هم سیاه است اوج می گیرد. به پرنده اى سبكبال و مهاجرمي ماند كه بى تاب رسيدن است اما تیر خورده است. پرنده‌ای مدهوش رسیدن به خانه که در مگسک یک شلیک گرفتار آمده است. دو برق تند يكى پس از ديگرى تاريكى را مى شكافد و چشم را می آزارد. در فاصله ميان دو برق، تصویر ابری بزرگ و آتشين در پهنای افق خونين آشکار می شود.١٧٦ فرشته دستهایشان را گشوده و همه با هم آسمان را در آغوش گرفته اند.

نویسنده : شهرام ناهیدی (دایی)

Mohammadamin Jebelli

  Mohammadamin Jebelli - Sky

Mohammadamin Jebelly - Photography

Mohammadamin Jebelli - Clouds

    دکمه بازگشت به بالا